Krzysztof Wróblewski

In Touch

2020, olej na płótnie

Opis pracy

„Dłonie stanowią część indywidualnej osobowości i charakteru, ale wykonują również swoje niezależne działania, i jako wyposażone we własny język, mają kluczowe znaczenie dla ludzkiej komunikacji.”

Myśląca dłoń, Juhani Pallasmaa

Obraz In Touch powstał z potrzeby zbudowania metafory czasu, którego aktualnie doświadczamy. Popularny w języku angielskim, wyrażający intencję pozostania w kontakcie, zwrot we are in touch zawiera w sobie problematyczny obecnie rzeczownik „dotyk”. Kontakt to bliskość – fizyczna, ale też mentalna. Mówiąc in touch, zaznaczamy, że myślimy o sobie nawzajem i mamy wspólne sprawy, dlatego informujemy o tym, co dzieje się z nami i chcemy wiedzieć, co się dzieje u osoby, z którą pozostajemy w jakichś relacjach. Dłoń, część naszego ciała, która jest jednym z podstawowych narzędzi komunikowania emocji oraz materializacji myśli, została wyrugowana z przyjętego rytuału witania się, ponieważ nagle obarczono ją winą za przekazywanie zarazy. Nasze palce odczuwające subtelność materii pokryły lateksowe izolatory. Podniesiona dłoń pozostaje jeszcze gestem pozdrowienia, ale zaczęła też wyrażać komunikat – trzymaj dystans! nie zbliżaj się! Przypadkowo napotkana osoba, a nawet bliscy budzą w nas obawę. Maska zabezpieczająca drogi oddechowe – rekwizyt do tej pory używany rutynowo przez lekarzy podczas operacji albo ludzi pracujących w dużym zanieczyszczeniu powietrza – stała się atrybutem codzienności. Rzeczywista więź między ludźmi została radykalnie ograniczona. I choć z pomocą różnych komunikatorów jesteśmy w kontakcie – in touch – z przyjaciółmi, bliskimi, rodziną oraz ludźmi, z którymi współpracujemy, to brakuje nam ich realnej obecności. Wiele spraw nie może się zdarzyć.

Poprosiłem pewną grupę moich przyjaciół, znajomych i bliskich mieszkających w Gdańsku oraz w innych częściach Polski i poza jej granicami, aby obrysowali obie swoje dłonie, a następnie przesłali zdjęcie konturów Internetem lub jako SMS. Z niektórymi spotykam się sporadycznie, z innymi często. Dzięki ich partycypacji ze zbioru zarysów rąk kobiet, mężczyzn oraz dzieci w różnym wieku ułożyłem kompozycję zajmującą lewą połowę obrazu In Touch. Nie ujawniam tożsamości poszczególnych osób, ale ją szyfruję. Kontury przeniesionych na płótno dłoni zachowałem w skali 1:1, oddając przy tym indywidualną aurę każdej osoby. Na pierwszy rzut oka dłonie mają przywodzić na myśl porozrzucane rękawiczki. Ich układ tworzy arytmiczny ornament. Po prawej stronie obrazu znajdują się zbudowane z układu trójkątów nieregularne geometryczne figury. Można je interpretować na wiele sposobów – przypominają zamaskowane twarze, ale też komórki tkanek albo jakieś struktury krystaliczne. Chciałem, aby całość, tzn. lewa i prawa strona obrazu, nasuwała skojarzenie z miękką, koronkową siatką przypominającą firankę, która częściowo zasłania, ale też jest przezierna. Ten efekt wizualny ma wzmacniać biel skontrastowana z ciepłoszarym podłożem. Biel ma też pewne odniesienie symboliczne. Z monochromatycznej gamy prześwitują stłumione odcienie barw budzącej się wiosny.

Inspiracją do namalowania obrazu In Touch była aura negatywów dłoni znajdujących się wśród prehistorycznych malunków, m.in. w grotach Lascaux i Altamiry. Sylwety dłoni niczym fotografie zachowały indywidualne cechy osób. Ukryte w ziemi przetrwały tysiące lat, zaświadczając o atawistycznej potrzebie zostawienia po sobie śladu przez ludzi próbujących, tak jak my teraz, zrozumieć własną egzystencję. Wierzę w myślącą dłoń.

Krzysztof Wróblewski
Gdańsk, maj 2020

Biogram

fot. Rafał Wróblewski

Krzysztof Wróblewski (ur. 1962 w Przasnyszu) – artysta sztuk wizualnych, zajmuje się malarstwem, rysunkiem i fotografią, konstruuje obiekty przestrzenne i rzeźby, tworzy malarstwo monumentalne w przestrzeni publicznej. Absolwent Wydziału Malarstwa i Grafiki PWSSP w Gdańsku. Pracuje w Katedrze Sztuk Wizualnych na Wydziale Architektury Politechniki Gdańskiej. Pierwszą wystawą, w której pokazane zostały jego prace była Ekspresja lat 80. w Galerii BWA w Sopocie (1986). W latach 1995-2003 współtworzył galerię Koło w Gdańsku. W 1992 roku rozpoczął komponowanie symetrycznych obrazów składających się z realistycznych i abstrakcyjnych powierzchni. Połowę obrazu stanowią zawsze układy trójkątów. Relacje pomiędzy realizmem i abstrakcją oraz współzależność malarstwa i fotografii są kluczowymi zagadnieniami w jego twórczości. Jego prace często tworzą cykle tematyczne. Od 1997 roku realizuje przedsięwzięcie Wycinki / Clippings. W 2000 roku rozpoczął projekt malarski zatytułowany Obrzeża. Laureat nagród, wyróżnień i stypendiów. Jego prace znajdują się kolekcjach prywatnych i publicznych (m.in. w kolekcji NOMUS Nowe Muzeum) w kraju i za granicą.

Bang Bang Design (Natalia Marszałek,
Katarzyna Postawka, Katarzyna Zwierzyńska, Żaneta Strawiak)

Beniovska

Karolina Bracławiec

Magda Danaj

Dolne Miasto Pany (Kora Tea Kowalska, Szymon Szyszko)

Joanna Duda

Marcin Dymiter (aka emiter)

Elvin Flamingo i Jowita Nowakowska-Gołacka

Joanna Fluder

Gdańsk Necropolitan Orchestra (Maciej Sadowski, Dawid Lipka)

Good Girl Killer (Magda Jędra, Anna Steller)

Filip Ignatowicz

Alicja Karska i Aleksandra Went

Tomasz Kopcewicz

Jacek Kornacki

Anna Królikiewicz

Julia Kul

LASY (Maciej Wojcieszkiewicz, Jacek Prościński)

Aurora Lubos

Honorata Martin

Honorata Martin i Piotr Pawlak

Dorota Nieznalska

Anna Orbaczewska

Patrycja Orzechowska

Magdalena Pela

Jakub Pieleszek

Barbara Piórkowska

Łukasz Ratajczyk

Maciej Salamon

Shoegaze & Dub (Karol Schwarz, Kasia Fortuna, Anna Knoff)

Dominika Skutnik

Iskra

Katarzyna Swinarska

Mariusz Otta

Agnieszka Szreder i Rafał Żwirek

Krzysztof Topolski (Arszyn)

Mikołaj Trzaska i Antoni Trzaska

Dorota Walentynowicz

Olgierd Walicki

Mariusz Waras

Anna Witkowska

Krzysztof Wróblewski

Piotr Wyrzykowski

Tomasz Zabłotny i Paweł Maszota

Grzegorz Zając

Iwona Zając

Marcin Zawicki

Tomek Zerek

Marek Zygmunt

Dorota Androsz oraz Anna Kalwajtys i Artur Lis

Bang Bang Design (Natalia Marszałek,
Katarzyna Postawka, Katarzyna Zwierzyńska, Żaneta Strawiak)

Beniovska

Karolina Bracławiec

Magda Danaj

Dolne Miasto Pany (Kora Tea Kowalska, Szymon Szyszko)

Joanna Duda

Marcin Dymiter (aka emiter)

Elvin Flamingo i Jowita Nowakowska-Gołacka

Joanna Fluder

Gdańsk Necropolitan Orchestra (Maciej Sadowski, Dawid Lipka)

Good Girl Killer (Magda Jędra, Anna Steller)

Filip Ignatowicz

Alicja Karska i Aleksandra Went

Tomasz Kopcewicz

Jacek Kornacki

Anna Królikiewicz

Julia Kul

LASY (Maciej Wojcieszkiewicz, Jacek Prościński)

Aurora Lubos

Honorata Martin

Honorata Martin i Piotr Pawlak

Dorota Nieznalska

Anna Orbaczewska

Patrycja Orzechowska

Magdalena Pela

Jakub Pieleszek

Barbara Piórkowska

Łukasz Ratajczyk

Maciej Salamon

Shoegaze & Dub (Karol Schwarz, Kasia Fortuna, Anna Knoff)

Dominika Skutnik

Iskra

Katarzyna Swinarska

Mariusz Otta

Agnieszka Szreder i Rafał Żwirek

Krzysztof Topolski (Arszyn)

Mikołaj Trzaska i Antoni Trzaska

Dorota Walentynowicz

Olgierd Walicki

Mariusz Waras

Anna Witkowska

Krzysztof Wróblewski

Piotr Wyrzykowski

Tomasz Zabłotny i Paweł Maszota

Grzegorz Zając

Iwona Zając

Marcin Zawicki

Tomek Zerek

Marek Zygmunt

Wystawa Gdańsk 2020

Redefiniowanie zasad funkcjonowania w świecie to fundament „nowej normalności”, jaką przyniosła pandemia koronawirusa. Niepewność, niezgoda, poczucie zagrożenia – ale często również ciekawość – zdominowały krajobraz mentalny czasu kryzysu, który rozpoczął się nagle w marcu 2020 roku. Obszar kultury należy do tych, które ucierpiały najbardziej i które prawdopodobnie najdłużej ponosić będą konsekwencje zaistniałej sytuacji. Z dnia na dzień odwołano festiwale, koncerty, spotkania, wystawy, czyli wydarzenia będące dla artystów i artystek zarówno niezbędnym narzędziem twórczej ekspresji, możliwością silącego kontaktu z odbiorcami, jak i po prostu źródłem utrzymania. W tych okolicznościach Instytut Kultury Miejskiej postanowił zorganizować interdyscyplinarną wystawę on-line Gdańsk 2020, która z jednej strony jest platformą umożliwiającą odpłatną prezentację prac, z drugiej zaś oddaje głos artystkom i artystom komentującym zmieniającą się rzeczywistość.

Cele wystawy

Celem wystawy jest prezentacja prac, które nawiązują do sytuacji niepewności, izolacji, stanu zagrożenia. Pandemia przyniosła kryzys, ale też wytworzyła niezmiernie interesującą – tak z perspektywy osobistego przeżycia, jak i zjawisk obejmujących środowisko i całe społeczeństwo – sytuację emocjonalną oraz wygenerowała wiele esencjonalnych pytań, do których odnoszą się prezentowane tu prace. Co więcej, kontekst pandemii zmienił wydźwięk wielu istniejących już projektów, które również znalazły dla siebie miejsce na wystawie. Jakie były kryteria udziału? Zgłoszenia do udziału w wystawie przyjmowane były w trybie wolnego naboru, w którym udział mogli wziąć artyści i artystki mieszkający w Gdańsku lub twórczo z nim związani. Zgłoszenia mogły być przesyłane zarówno przez twórców indywidualnych, jak i kolektywy artystyczne. Wyboru dokonywano na podstawie przesłanego opisu pracy, komentarza tłumaczącego, w jaki sposób wpisuje się ona w temat wystawy oraz – w przypadku prac istniejących – dołączonego pliku cyfrowego. W przypadku nowych projektów kluczowy był opis koncepcji oraz możliwość realizacji w wymaganym terminie. Dozwolone było zgłaszanie prac wykonanych w dowolnej technice i dziedzinie, wymogiem pozostawała jedynie możliwość zaprezentowania projektu w trybie on-line.  

Wyniki naboru

W wyniku naboru trwającego od 10 do 21 kwietnia wpłynęło łącznie 437 zgłoszeń, z których kilkuosobowa komisja wybrała 50 prac prezentowanych w wystawie. Wystawę można oglądać od 3 czerwca 2020 roku pod adresem www.gdansk2020.eu.

Budżet wystawy

Część budżetu wystawy przeznaczona na honoraria artystów i artystek to 100 000 zł. Środki te pochodzą z budżetów wydarzeń Instytutu Kultury Miejskiej, z których organizacji instytucja była zmuszona zrezygnować.